|
GIOVAMBATTISTA VONO |
||
|
LU REGNU |
LI CICALI DE L'AMURI |
|
|
I
C'este de li cicali nu frastuonu nta sta campagna de matina a sira; li griddi pe' cuntrastu hanu nu suonu chi, voliendu, no' dassanu dormirà.
Io viegnu spessu sutta sti olivari pemmu sientu sta musica chi stona E mi farìa lu rre de sta campagna china de hjuri d'ogni fantasia e chi tena a li spaddi la muntagna e davanti lu mar a pe' poesia.
Cogghjarìa margaritì e paparini, hjuri gialli, vijola, russi e janchi, edera virdi de sti cumbicini, fraschi de cerza chi nei su' a sti hjanchi.
La cchiù bedda farla de li curuni chi nei su' nta lu mundu, e senza spini, e davanti a stu sula de liuni de stu mio regnu ti farla rigina.
Li pàtuli cchiù bieddi de lu mundu pemmu venunu ccana faciaria: li patulieddi d'uoru, ca stu fundu tuttu quantu de mele l'untaria.
Oh! Vidarissi allora ss'acedduzzi chi canzuni d'amuri cantarienu, cuomu ssi pecurieddi e s'agnedduzzi pemmu mangianu comu volarianu.
Ma tu no' mbieni e sempre ndifferente, cuntegnusa si' tu verzu de mia: poveru suognu d'uoru de sta mente, poveru regnu de sta fantasia! 19 agosto 1938 |
II Cedìu de li cicali lu frastuoni! nta sta campagna gialinusa e muta; li griddi cchiù non hanu nuddu suonu ca lu tiempu fa spessu na chjovuta.
L'aciadduzzi no' cantanu d'amuri supra li rami senza frunda e frutti: hjuri no' nd'ava cchiù d'ogni culuri: li patulieddi si nda jru tutti.
Li pecurieddi ccà no' pasculanu ca l'erva fu tagghjata e fatta fienu: li flcu pue schiumpiru, e nu pantanu, tantu de l'acqua, para stu terrenu.
E de ccussì cedìu nta ssi alivari de li griddi la musica chi stona: né puotti mai tenira li dinari, cuomu volia, pe' fare ccà na cona.
Né diventai lu rre de chistu fundu, né fici la curuna senza spina: né davanti a stu mare e a chistu mundu velisti tu de mia mu si' rigina.
No' ttì piazza de mia mu si' cumpagna, ma nta lu sguardu ti criscìu lu sdegnu, e mbece d'allegrizza sta campagna de la tristezza diventau lu regnu. 16 novembre 1936
|
Tornanu li cicali supra l'arvuri, supra de l'alivari n'attra vota; non usanu librettu, eppuru cantanu senza mancu mu dàssanu na nota; lu càvaddu si 'mporza, ma si ostinanu pe' mmu cantanu forta sempre cchjù.
Tornanu li cicali, e si ssi cuntanu ad una ad una, su' quasi li stessi: li cicali no' ssanu mu abbandunanu, mantenanu de core li promessi: supra li stessi frundi si consumanu e nno' cangianu cuomu cangi tu.
Tornami li cicali, e mi rammentami li tiempi belli chi passammi uniti tra giardini, campagni e sutta pràtani, cuomu si quasi fussimu ggià zziti; e mmo luntanu ti nda jisti a vvivere e nno' mi cridi e nno' mi pienzi cchiù Agosto-settembre 1937
|