GIOVAMBATTISTA VONO

LU REGNU

 

LI CICALI DE L'AMURI

I

 

C'este de li cicali nu frastuonu

nta sta campagna de matina a sira;

li griddi pe' cuntrastu hanu nu suonu chi,

voliendu, no' dassanu dormirà.

 

Io viegnu spessu sutta sti olivari pemmu sientu sta musica chi stona

E mi farìa lu rre de sta campagna

china de hjuri d'ogni fantasia

e chi tena a li spaddi la muntagna

e davanti lu mar a pe' poesia.

 

Cogghjarìa margaritì e paparini,

hjuri gialli, vijola, russi e janchi,

edera virdi de sti cumbicini,

fraschi de cerza chi nei su' a sti hjanchi.

 

La cchiù bedda farla de li curuni

chi nei su' nta lu mundu, e senza spini,

e davanti a stu sula de liuni

de stu mio regnu ti farla rigina.

 

Li pàtuli cchiù bieddi de lu mundu pemmu venunu ccana faciaria:

li patulieddi d'uoru, ca stu fundu

tuttu quantu de mele l'untaria.

 

Oh! Vidarissi allora ss'acedduzzi

chi canzuni d'amuri cantarienu, cuomu ssi pecurieddi e s'agnedduzzi pemmu mangianu comu volarianu.

 

Ma tu no' mbieni e sempre ndifferente,

cuntegnusa si' tu verzu de mia:

poveru suognu d'uoru de sta mente,

poveru regnu de sta fantasia!

19 agosto 1938

II

Cedìu de li cicali lu frastuoni!

nta sta campagna gialinusa e muta;

li griddi cchiù non hanu nuddu suonu

ca lu tiempu fa spessu na chjovuta.

 

L'aciadduzzi no' cantanu d'amuri

supra li rami senza frunda e frutti:

hjuri no' nd'ava cchiù d'ogni culuri:

li patulieddi si nda jru tutti.

 

Li pecurieddi ccà no' pasculanu

ca l'erva fu tagghjata e fatta fienu:

li flcu pue schiumpiru, e nu pantanu,

tantu de l'acqua, para stu terrenu.

 

E de ccussì cedìu nta ssi alivari

de li griddi la musica chi stona:

né puotti mai tenira li dinari,

cuomu volia, pe' fare ccà na cona.

 

Né diventai lu rre de chistu fundu,

né fici la curuna senza spina:

né davanti a stu mare e a chistu mundu

velisti tu de mia mu si' rigina.

 

No' ttì piazza de mia mu si' cumpagna,

ma nta lu sguardu ti criscìu lu sdegnu,

e mbece d'allegrizza sta campagna

de la tristezza diventau lu regnu.

16 novembre 1936

 

 

Tornanu li cicali supra l'arvuri,

supra de l'alivari n'attra vota;

non usanu librettu, eppuru cantanu

senza mancu mu dàssanu na nota;

lu càvaddu si 'mporza, ma si ostinanu

pe' mmu cantanu forta sempre cchjù.

 

Tornanu li cicali, e si ssi cuntanu

ad una ad una, su' quasi li stessi:

li cicali no' ssanu mu abbandunanu,

mantenanu de core li promessi:

supra li stessi frundi si consumanu

e nno' cangianu cuomu cangi tu.

 

Tornami li cicali, e mi rammentami

li tiempi belli chi passammi uniti

tra giardini, campagni e sutta  pràtani,

cuomu si quasi fussimu ggià zziti;

e mmo luntanu ti nda jisti a vvivere

e nno' mi cridi e nno' mi pienzi cchiù

Agosto-settembre 1937